Πορεία αλληλεγγύης στο Μάριο Ζέρβα

Την Πέμπτη 15 Απριλίου 2010 στις 19:00

Συγκέντρωση στα Προπύλαια

Χρυσό κλουβί, υγρό κλουβί λίγο το νοιάζει το πουλί

Όσο υπάρχει έστω και ένας αθώος στη φυλακή κανείς δεν είναι ελεύθερος

Κουράγιο Μάριε...

Επιθεση στο παρκο Ναυαρινου

Δευτέρα 12 Απριλίου 2010 το βράδυ ξεκίνησε η επιχείρηση …σκούπα της αστυνομίας στα Εξάρχεια και συγκεκριμένα στο πάρκου Ναυαρίνου και Ζωοδόχου πηγής! Χωρίς κανένα λόγο και αφορμή διμοιρίες των ΜΑΤ και της ομάδας Δέλτα μπήκαν στην περιοχή και προχώρησαν σε 70 παντελώς τυχαίες συλλήψεις ανθρώπων και …ενός σκύλου!!! Όπως ακριβώς κάνουν και κατά τη διάρκεια μιας οποιαδήποτε πλέον πορείας που πραγματοποιείται…Πλήθος κόσμου συνόδευσε τις κλούβες με τους συλληφθέντες στη ΓΑΔΑ, όπου και κρατήθηκαν! Εικόνες ντροπής για το υποτιθέμενο κράτος δικαίου….

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ

Θεός και Κράτος

Από το βιβλίο «Θεός και Κράτος», που γράφτηκε τον Φεβρουάριο 1871 και πρωτοεκδόθηκε το 1882.

Ο Ιεχωβάς, που από όλους τους θεούς που λάτρεψαν οι άνθρωποι, υπήρξε οπωσδήποτε ο πιο φθονερός, ματαιόδοξος, θηριώδης, άδικος, αιμοχαρής και τυραννικός, ο μεγαλύτερος εχθρός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ελευθερίας, έπλασε τον Αδάμ και την Εύα, άγνωστο γιατί, ίσως για να αποκτήσει καινούργιους σκλάβους.

Έθεσε γενναιόδωρα στην διάθεσή τους ολόκληρη την γη, με τους καρπούς της και τα ζώα της, και έθεσε έναν μονάχα φραγμό σε αυτή την πλήρη απόλαυση: τους απαγόρευσε ρητά να αγγίξουν τον καρπό του δέντρου της Επιστήμης. Ήθελε να παραμείνει ο άνθρωπος για πάντα ένα κτηνώδες πλάσμα, στερημένο από κάθε αυτοσυνείδηση, αιώνια γονατισμένος μπροστά στον «ζωντανό» θεό, πλάστη και αφέντη του. Να όμως που πρόβαλε ο Σατάν, ο αιώνιος εξεγερμένος, το πρώτο ατίθασο πνεύμα, ο απελευθερωτής των κόσμων! Κάνει τον άνθρωπο να ντραπεί για την ζωώδη άγνοια και δουλικότητά του και τον χειραφετεί, τον σημαδεύει με την σφραγίδα της ελευθερίας και της υπερηφάνειας, ωθώντας τον στην ανυπακοή και πείθοντάς τον να γευτεί τον απαγορευμένο καρπό.

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο καλός θεός, που όμως η μελλογνωσία του, μία από τις κλασικές θεϊκές ιδιότητες, θάπρεπε κανονικά να τον είχε προειδοποιήσει για όλα όσα θα συνέβαιναν, παραδόθηκε σε μία τρομερή όσο και γελοία έκρηξη οργής: καταράστηκε τον Σατάν, τον άνθρωπο και τον κόσμο που ο ίδιος υποτίθεται ότι δημιούργησε, βάζοντάς τα κατά κάποιον τρόπο με τον ίδιο του τον εαυτό, όπως τα θυμωμένα παιδιά. Και δεν αρκέστηκε να πλήξει τους προπάτορές μας, αλλά καταράστηκε όλες τις μέλλουσες γενεές, που φυσικά ήσαν αμέτοχες του όποιου εγκλήματος των προγόνων τους. Οι χριστιανοί θεολόγοι βρίσκουν αυτό το πράγμα πολύ σοφό και δίκαιο, επειδή ακριβώς είναι τερατώδες, άνομο και παράλογο.

Έπειτα ο Ιαχωβάς θυμήθηκε ότι δεν είναι μόνο θεός της εκδίκησης και της οργής, αλλά και θεός της αγάπης και, αφού βασάνισε μερικά δισεκατομμύρια φτωχά ανθρώπινα πλάσματα και τα καταδίκασε στην αιώνια κόλαση, λυπήθηκε τους υπόλοιπους και, για να τους σώσει, για να συμβιβάσει την αιώνια και θεία αγάπη του με την εξίσου αιώνια και θεία οργή του που τον έκανε πάντα να διψάει για θύματα και αίμα, έστειλε λέει στον κόσμο σαν εξιλαστήριο θύμα τον μοναδικό υιό του, προορισμένο δήθεν να σκοτωθεί από τους ανθρώπους.

Αυτό είναι το εκπληκτικό μυστήριο της «Λύτρωσης» στο οποίο στηρίζονται όλες οι χριστιανικές δοξασίες. Και να’ χε τουλάχιστον όντως λυτρώσει τον κόσμο αυτός ο θείος Σωτήρας! Όμως όχι. Στον παράδεισο που υποσχέθηκε ο Χριστός είναι γνωστό και ρητά διατυπωμένο, ότι θα υπάρχουν ελάχιστοι εκλεκτοί. Οι υπόλοιποι, η τεράστια πλειονότητα των παρουσών και μελλουσών γενεών, είναι αιώνια καταδικασμένοι στο πυρ το εξώτερον.

Στο αναμεταξύ, για να μας παρηγορήσει ο πάντα δίκαιος και πανάγαθος θεός, παραδίδει τον κόσμο στην διακυβέρνηση των Ναπολεόντων Γ, των Γουλιέλμων Α, των Φερδινάνδων της Αυστρίας και των Αλεξάνδρων πασών των Ρωσιών. Τέτοια είναι τα παραμύθια που σερβίρονται και τα τερατώδη δόγματα που διδάσκονται ακόμα και σήμερα στα σχολεία της Ευρώπης, με ρητή εντολή των κυβερνήσεων. Και αυτό ονομάζεται μόρφωση των λαών! Δεν είναι ολοφάνερο ότι όλες οι κυβερνήσεις δηλητηριάζουν συστηματικά και αποκτηνώνουν εσκεμμένα τις λαϊκές μάζες;

Αυτά τα ποταπά και εγκληματικά μέσα χρησιμοποιούν για να διαιωνίσουν την σκλαβιά των λαών, για να μπορούν πιο εύκολα να νέμονται τα προϊόντα του ιδρώτα τους. Τι βαρύτητα έχουν τα εγκλήματα όλων των δολοφόνων της υφηλίου μπροστά σε αυτό το συνεχές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που διαπράττεται καθημερινά και απροκάλυπτα σε όλη την έκταση του πολιτισμένου κόσμου από αυτούς που έχουν το θράσος να αυτοαποκαλούνται κηδεμόνες και πατέρες των λαών;

Και όμως, στο παραμύθι του προπατορικού αμαρτήματος, ο θεός δικαίωσε τον Σατάν, αναγνώρισε ότι εκείνος δεν είχε εξαπατήσει τον Αδάμ και την Εύα όταν τους υποσχόταν την Επιστήμη και την Ελευθερία σαν ανταμοιβή για την πράξη ανυπακοής που τους ώθησε να διαπράξουν. Αμέσως μόλις έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό, ο θεός είπε στον εαυτό του, σύμφωνα τουλάχιστον με την Βίβλο: «Ιδού, έγινε ο Αδάμ όμοιος με εμάς ως προς την γνώση του καλού και του κακού. Και τώρα ας φροντίσουμε να μην απλώσει το χέρι του και πιάσει τον καρπό της ζωής και φάει και ζήσει αιωνίως».

Ας αφήσουμε τώρα το φανταστικό μέρος αυτού του παραμυθιού και ας εξετάσουμε το πραγματικό νόημά του, που άλλωστε είναι ολοφάνερο. Ο άνθρωπος χειραφετήθηκε, έπαψε να είναι ζώο και έγινε άνθρωπος, άρχισε την Ιστορία του και την ειδικά ανθρώπινη ανάπτυξή του με μία πράξη ανυπακοής και Επιστήμης, δηλαδή με την ε ξ έ γ ε ρ σ η και την σ κ έ ψ η.

… Είναι ολοφάνερο ότι το τρομερό αυτό και ανεξήγητο μυστήριο του Ιαχωβά στηρίζεται στον παραλογισμό, επειδή ακριβώς μόνο το παράλογο δεν επιτρέπει να του δοθεί καμμία εξήγηση. Είναι ολοφάνερο ότι όποιος το χρειάζεται για να ζήσει και να ευτυχήσει, πρέπει να αποκηρύξει την λογική του και να επιστρέψει, αν το μπορεί, στην αφελή, τυφλή και ηλίθια πίστη. Πρέπει να επαναλάβει μαζί με τον Τερτυλλιανό και όλους τους πραγματικούς πιστούς τα λόγια αυτά που συνοψίζουν την πεμπτουσία της θεολογίας: «Credo quia absurdum!», «Πιστεύω γιατί είναι παράλογο!». Τότε σταματάει κάθε συζήτηση και απομένει η επική ηλιθιότητα της πίστης. Όμως αμέσως τίθεται ένα άλλο ερώτημα: πώς μπορεί να γεννηθεί σε έναν έξυπνο και μορφωμένο άνθρωπο η ανάγκη να πιστέψει σε τέτοια πράγματα;

Η πίστη βέβαια σε έναν δημιουργό, ρυθμιστή, κριτή, κυρίαρχο, τύραννο, σωτήρα και ευεργέτη του κόσμου, παραμένει ισχυρή στον λαό, πολύ περισσότερο στους αγροτικούς πληθυσμούς παρά στο προλεταριάτο των πόλεων. Αυτό είναι κάτι το φυσικό, εάν αναλογισθεί κανείς ότι δυστυχώς ο λαός είναι ακόμα πολύ αμαθής και διατηρείται στην άγνοια χάρη στις συστηματικές προσπάθειες όλων των κυβερνήσεων, που δίκαια θεωρούν την άγνοια του λαού ως μία ουσιώδη προϋπόθεση της εξουσίας τους.

Συντριμμένος από την συνεχή δουλειά, στερημένος από τις δυνατότητες πνευματικής ησυχίας, επικοινωνίας, ανάγνωσης και κυρίως από όλα τα μέσα και κίνητρα για την ανάπτυξη της σκέψης του, ο λαός συνήθως αποδέχεται στο σύνολό τους και δίχως κριτική τις θρησκευτικές πίστεις. Αυτές τον περιβάλλουν από την γέννησή του σε όλες τις περιστάσεις της ζωής του και, διατηρούμενες τεχνητά μέσα του από ένα πλήθος επίσημων δηλητηριαστών κάθε είδους, παπάδων και μη, μετασχηματίζονται μέσα του σε ένα είδος πνευματικής συνήθειας, συχνά ισχυρότερης από την φυσική του λογική.

Υπάρχει όμως και μία άλλη αιτία των παράλογων πεποιθήσεων του λαού: η μιζέρια που μοιραία του επιφυλάσσεται από την οικονομική κατάσταση των κοινωνιών, ακόμα και στις πιο πολιτισμένες χώρες της Ευρώπης. Περιορισμένος πνευματικά, ηθικά και υλικά στο ελάχιστο της ανθρώπινης ύπαρξης, εγκλωβισμένος μέσα στην ζωή του, όπως ο φυλακισμένος στο κελλί, δίχως ορίζοντες και διέξοδο και μάλιστα δίχως μέλλον εάν πιστέψουμε τους οικονομολόγους, ο λαός θάπρεπε να έχει την ευνουχισμένη ψυχή και το ρυτιδωμένο ένστικτο των πλουσίων για να μην αισθάνεται την ανάγκη να ξεφύγει.

Όμως γι’ αυτό υπάρχουν τρία μόνον μέσα, από τα οποία τα δύο είναι φανταστικά και μόνο το ένα πραγματικό. Τα δύο πρώτα είναι τα μπορντέλα και οι εκκλησίες, το τρίτο η Κοινωνική Επανάσταση. Η τελευταία είναι πολύ πιο ικανή από την αντιθεολογική προπαγάνδα των οπαδών της ελεύθερης σκέψης να καταστρέψει τα θρησκευτικά πιστεύω και τις διεφθαρμένες συνήθειες του λαού, τα οποία συνδέονται πολύ πιο στενά από όσο γενικά πιστεύεται. Αντικαθιστώντας τις απατηλές όσο και κτηνώδεις απολαύσεις της σωματικής και διανοητικής εξαχρείωσης με τις λεπτές όσο και πλούσιες απολαύσεις ενός ανθρωπισμού καλλιεργημένου μέσα στον καθένα μας αλλά και σε όλους μας, η Κοινωνική Επανάσταση θα έχει την δύναμη να σφραγίσει ταυτόχρονα όλα τα μπορντέλα και όλες τις εκκλησίες. Μέχρι τότε, η πλειοψηφία του λαού θα είναι καταδικασμένη να πιστεύει, έστω και αδικαιολόγητα.

Υπάρχει και μία άλλη κατηγορία ανθρώπων, που αν και δεν πιστεύουν, πρέπει τουλάχιστον να καμώνονται ότι πιστεύουν. Είναι όλοι οι βασανιστές, καταπιεστές και εκμεταλλευτές της ανθρωπότητας, δηλαδή οι παπάδες, οι βασιλιάδες, οι κυβερνήτες, οι στρατιωτικοί, οι διαχειριστές του δημοσίου ή ιδιωτικού χρήματος, οι δημόσιοι λειτουργοί κάθε είδους, οι αστυνομικοί, οι χωροφύλακες, οι δεσμοφύλακες και οι δήμιοι, οι καπιταλιστές και οι αγιογδύτες, οι ιδιοκτήτες και οι επιχειρηματίες, οι δικηγόροι, οι οικονομολόγοι, οι πολιτικοί κάθε απόχρωσης, μέχρι και ο τελευταίος μανάβης, που όλοι τους θα επαναλάβουν τα λόγια του Βολταίρου ότι «εάν ο θεός δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε». Βλέπετε «χρειάζεται μία θρησκεία για τον λαό». Αυτό αποτελεί μία δικλείδα ασφαλείας.

Υπάρχουν ακόμα μερικοί άλλοι άνθρωποι, τίμιοι αλλά αδύναμοι, που είναι αρκετά ευφυείς ώστε να μην παίρνουν στα σοβαρά τα χριστιανικά δόγματα και να απορρίπτουν αρκετά συγκεκριμένα σημεία, όμως δεν έχουν το αναγκαίο θάρρος, την αναγκαία δύναμη και αποφασιστικότητα για να απορρίψουν τον Χριστιανισμό στο σύνολό του. Κριτικάρουν από την μία τις λεπτομέρειες των παραλογισμών του ή αρνούνται να πιστέψουν στα θαύματα, αλλά από την άλλη προσκολλώνται απελπισμένα στον υπέρτατο παραλογισμό, στην πηγή όλων των άλλων παραλογισμών, στο θαύμα που εξηγεί και δικαιολογεί όλα τα θαύματα, στην ύπαρξη ενός προσωπικού θεού, που δεν είναι καν το ρωμαλέο και πανίσχυρο ον, η ολοκληρωτική βεβαιότητα της θεολογίας, αλλά ένα ον νεφελώδες, διάφανο και απατηλό, τόσο απατηλό που μεταβάλλεται σε τίποτε όταν πιστέψεις ότι πράγματι το έχεις κατανοήσει. Είναι μία οφθαλμαπάτη, μία χλωμή ανταύγεια, που ούτε να θερμάνει μπορεί, ούτε και να φωτίσει.

Παρ’ όλα αυτά, εκείνοι επιμένουν να προσκολλώνται σε αυτό και να πιστεύουν και από πάνω ότι η εξαφάνισή του θα σήμαινε δήθεν την απώλεια των πάντων. Είναι άνθρωποι αναποφάσιστοι, νοσηροί, αποπροσανατολισμένοι, άνθρωποι που δεν ανήκουν ούτε στο παρελθόν, ούτε στο μέλλον, ωχρά φαντάσματα αιωρούμενα σε όλη την ζωή τους ανάμεσα στον ουρανό και την γη… Άνθρωποι που τους λείπει η δύναμη να ωθούν τους συλλογισμούς τους μέχρι τα τελικά λογικά συμπεράσματα, άνθρωποι που τους λείπει η θέληση και η αποφασιστικότητα και σπαταλούν την ζωή τους προσπαθώντας συνέχεια να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα», που γράφτηκε τον Φεβρουάριο 1871 και πρωτοεκδόθηκε το 1882.

Ο Ιεχωβάς, που από όλους τους θεούς που λάτρεψαν οι άνθρωποι, υπήρξε οπωσδήποτε ο πιο φθονερός, ματαιόδοξος, θηριώδης, άδικος, αιμοχαρής και τυραννικός, ο μεγαλύτερος εχθρός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ελευθερίας, έπλασε τον Αδάμ και την Εύα, άγνωστο γιατί, ίσως για να αποκτήσει καινούργιους σκλάβους.

Έθεσε γενναιόδωρα στην διάθεσή τους ολόκληρη την γη, με τους καρπούς της και τα ζώα της, και έθεσε έναν μονάχα φραγμό σε αυτή την πλήρη απόλαυση: τους απαγόρευσε ρητά να αγγίξουν τον καρπό του δέντρου της Επιστήμης. Ήθελε να παραμείνει ο άνθρωπος για πάντα ένα κτηνώδες πλάσμα, στερημένο από κάθε αυτοσυνείδηση, αιώνια γονατισμένος μπροστά στον «ζωντανό» θεό, πλάστη και αφέντη του. Να όμως που πρόβαλε ο Σατάν, ο αιώνιος εξεγερμένος, το πρώτο ατίθασο πνεύμα, ο απελευθερωτής των κόσμων! Κάνει τον άνθρωπο να ντραπεί για την ζωώδη άγνοια και δουλικότητά του και τον χειραφετεί, τον σημαδεύει με την σφραγίδα της ελευθερίας και της υπερηφάνειας, ωθώντας τον στην ανυπακοή και πείθοντάς τον να γευτεί τον απαγορευμένο καρπό.

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο καλός θεός, που όμως η μελλογνωσία του, μία από τις κλασικές θεϊκές ιδιότητες, θάπρεπε κανονικά να τον είχε προειδοποιήσει για όλα όσα θα συνέβαιναν, παραδόθηκε σε μία τρομερή όσο και γελοία έκρηξη οργής: καταράστηκε τον Σατάν, τον άνθρωπο και τον κόσμο που ο ίδιος υποτίθεται ότι δημιούργησε, βάζοντάς τα κατά κάποιον τρόπο με τον ίδιο του τον εαυτό, όπως τα θυμωμένα παιδιά. Και δεν αρκέστηκε να πλήξει τους προπάτορές μας, αλλά καταράστηκε όλες τις μέλλουσες γενεές, που φυσικά ήσαν αμέτοχες του όποιου εγκλήματος των προγόνων τους. Οι χριστιανοί θεολόγοι βρίσκουν αυτό το πράγμα πολύ σοφό και δίκαιο, επειδή ακριβώς είναι τερατώδες, άνομο και παράλογο.

Έπειτα ο Ιαχωβάς θυμήθηκε ότι δεν είναι μόνο θεός της εκδίκησης και της οργής, αλλά και θεός της αγάπης και, αφού βασάνισε μερικά δισεκατομμύρια φτωχά ανθρώπινα πλάσματα και τα καταδίκασε στην αιώνια κόλαση, λυπήθηκε τους υπόλοιπους και, για να τους σώσει, για να συμβιβάσει την αιώνια και θεία αγάπη του με την εξίσου αιώνια και θεία οργή του που τον έκανε πάντα να διψάει για θύματα και αίμα, έστειλε λέει στον κόσμο σαν εξιλαστήριο θύμα τον μοναδικό υιό του, προορισμένο δήθεν να σκοτωθεί από τους ανθρώπους.

Αυτό είναι το εκπληκτικό μυστήριο της «Λύτρωσης» στο οποίο στηρίζονται όλες οι χριστιανικές δοξασίες. Και να’ χε τουλάχιστον όντως λυτρώσει τον κόσμο αυτός ο θείος Σωτήρας! Όμως όχι. Στον παράδεισο που υποσχέθηκε ο Χριστός είναι γνωστό και ρητά διατυπωμένο, ότι θα υπάρχουν ελάχιστοι εκλεκτοί. Οι υπόλοιποι, η τεράστια πλειονότητα των παρουσών και μελλουσών γενεών, είναι αιώνια καταδικασμένοι στο πυρ το εξώτερον.

Στο αναμεταξύ, για να μας παρηγορήσει ο πάντα δίκαιος και πανάγαθος θεός, παραδίδει τον κόσμο στην διακυβέρνηση των Ναπολεόντων Γ, των Γουλιέλμων Α, των Φερδινάνδων της Αυστρίας και των Αλεξάνδρων πασών των Ρωσιών. Τέτοια είναι τα παραμύθια που σερβίρονται και τα τερατώδη δόγματα που διδάσκονται ακόμα και σήμερα στα σχολεία της Ευρώπης, με ρητή εντολή των κυβερνήσεων. Και αυτό ονομάζεται μόρφωση των λαών! Δεν είναι ολοφάνερο ότι όλες οι κυβερνήσεις δηλητηριάζουν συστηματικά και αποκτηνώνουν εσκεμμένα τις λαϊκές μάζες;

Αυτά τα ποταπά και εγκληματικά μέσα χρησιμοποιούν για να διαιωνίσουν την σκλαβιά των λαών, για να μπορούν πιο εύκολα να νέμονται τα προϊόντα του ιδρώτα τους. Τι βαρύτητα έχουν τα εγκλήματα όλων των δολοφόνων της υφηλίου μπροστά σε αυτό το συνεχές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που διαπράττεται καθημερινά και απροκάλυπτα σε όλη την έκταση του πολιτισμένου κόσμου από αυτούς που έχουν το θράσος να αυτοαποκαλούνται κηδεμόνες και πατέρες των λαών;

Και όμως, στο παραμύθι του προπατορικού αμαρτήματος, ο θεός δικαίωσε τον Σατάν, αναγνώρισε ότι εκείνος δεν είχε εξαπατήσει τον Αδάμ και την Εύα όταν τους υποσχόταν την Επιστήμη και την Ελευθερία σαν ανταμοιβή για την πράξη ανυπακοής που τους ώθησε να διαπράξουν. Αμέσως μόλις έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό, ο θεός είπε στον εαυτό του, σύμφωνα τουλάχιστον με την Βίβλο: «Ιδού, έγινε ο Αδάμ όμοιος με εμάς ως προς την γνώση του καλού και του κακού. Και τώρα ας φροντίσουμε να μην απλώσει το χέρι του και πιάσει τον καρπό της ζωής και φάει και ζήσει αιωνίως».

Ας αφήσουμε τώρα το φανταστικό μέρος αυτού του παραμυθιού και ας εξετάσουμε το πραγματικό νόημά του, που άλλωστε είναι ολοφάνερο. Ο άνθρωπος χειραφετήθηκε, έπαψε να είναι ζώο και έγινε άνθρωπος, άρχισε την Ιστορία του και την ειδικά ανθρώπινη ανάπτυξή του με μία πράξη ανυπακοής και Επιστήμης, δηλαδή με την ε ξ έ γ ε ρ σ η και την σ κ έ ψ η.

… Είναι ολοφάνερο ότι το τρομερό αυτό και ανεξήγητο μυστήριο του Ιαχωβά στηρίζεται στον παραλογισμό, επειδή ακριβώς μόνο το παράλογο δεν επιτρέπει να του δοθεί καμμία εξήγηση. Είναι ολοφάνερο ότι όποιος το χρειάζεται για να ζήσει και να ευτυχήσει, πρέπει να αποκηρύξει την λογική του και να επιστρέψει, αν το μπορεί, στην αφελή, τυφλή και ηλίθια πίστη. Πρέπει να επαναλάβει μαζί με τον Τερτυλλιανό και όλους τους πραγματικούς πιστούς τα λόγια αυτά που συνοψίζουν την πεμπτουσία της θεολογίας: «Credo quia absurdum!», «Πιστεύω γιατί είναι παράλογο!». Τότε σταματάει κάθε συζήτηση και απομένει η επική ηλιθιότητα της πίστης. Όμως αμέσως τίθεται ένα άλλο ερώτημα: πώς μπορεί να γεννηθεί σε έναν έξυπνο και μορφωμένο άνθρωπο η ανάγκη να πιστέψει σε τέτοια πράγματα;

Η πίστη βέβαια σε έναν δημιουργό, ρυθμιστή, κριτή, κυρίαρχο, τύραννο, σωτήρα και ευεργέτη του κόσμου, παραμένει ισχυρή στον λαό, πολύ περισσότερο στους αγροτικούς πληθυσμούς παρά στο προλεταριάτο των πόλεων. Αυτό είναι κάτι το φυσικό, εάν αναλογισθεί κανείς ότι δυστυχώς ο λαός είναι ακόμα πολύ αμαθής και διατηρείται στην άγνοια χάρη στις συστηματικές προσπάθειες όλων των κυβερνήσεων, που δίκαια θεωρούν την άγνοια του λαού ως μία ουσιώδη προϋπόθεση της εξουσίας τους.

Συντριμμένος από την συνεχή δουλειά, στερημένος από τις δυνατότητες πνευματικής ησυχίας, επικοινωνίας, ανάγνωσης και κυρίως από όλα τα μέσα και κίνητρα για την ανάπτυξη της σκέψης του, ο λαός συνήθως αποδέχεται στο σύνολό τους και δίχως κριτική τις θρησκευτικές πίστεις. Αυτές τον περιβάλλουν από την γέννησή του σε όλες τις περιστάσεις της ζωής του και, διατηρούμενες τεχνητά μέσα του από ένα πλήθος επίσημων δηλητηριαστών κάθε είδους, παπάδων και μη, μετασχηματίζονται μέσα του σε ένα είδος πνευματικής συνήθειας, συχνά ισχυρότερης από την φυσική του λογική.

Υπάρχει όμως και μία άλλη αιτία των παράλογων πεποιθήσεων του λαού: η μιζέρια που μοιραία του επιφυλάσσεται από την οικονομική κατάσταση των κοινωνιών, ακόμα και στις πιο πολιτισμένες χώρες της Ευρώπης. Περιορισμένος πνευματικά, ηθικά και υλικά στο ελάχιστο της ανθρώπινης ύπαρξης, εγκλωβισμένος μέσα στην ζωή του, όπως ο φυλακισμένος στο κελλί, δίχως ορίζοντες και διέξοδο και μάλιστα δίχως μέλλον εάν πιστέψουμε τους οικονομολόγους, ο λαός θάπρεπε να έχει την ευνουχισμένη ψυχή και το ρυτιδωμένο ένστικτο των πλουσίων για να μην αισθάνεται την ανάγκη να ξεφύγει.

Όμως γι’ αυτό υπάρχουν τρία μόνον μέσα, από τα οποία τα δύο είναι φανταστικά και μόνο το ένα πραγματικό. Τα δύο πρώτα είναι τα μπορντέλα και οι εκκλησίες, το τρίτο η Κοινωνική Επανάσταση. Η τελευταία είναι πολύ πιο ικανή από την αντιθεολογική προπαγάνδα των οπαδών της ελεύθερης σκέψης να καταστρέψει τα θρησκευτικά πιστεύω και τις διεφθαρμένες συνήθειες του λαού, τα οποία συνδέονται πολύ πιο στενά από όσο γενικά πιστεύεται. Αντικαθιστώντας τις απατηλές όσο και κτηνώδεις απολαύσεις της σωματικής και διανοητικής εξαχρείωσης με τις λεπτές όσο και πλούσιες απολαύσεις ενός ανθρωπισμού καλλιεργημένου μέσα στον καθένα μας αλλά και σε όλους μας, η Κοινωνική Επανάσταση θα έχει την δύναμη να σφραγίσει ταυτόχρονα όλα τα μπορντέλα και όλες τις εκκλησίες. Μέχρι τότε, η πλειοψηφία του λαού θα είναι καταδικασμένη να πιστεύει, έστω και αδικαιολόγητα.

Υπάρχει και μία άλλη κατηγορία ανθρώπων, που αν και δεν πιστεύουν, πρέπει τουλάχιστον να καμώνονται ότι πιστεύουν. Είναι όλοι οι βασανιστές, καταπιεστές και εκμεταλλευτές της ανθρωπότητας, δηλαδή οι παπάδες, οι βασιλιάδες, οι κυβερνήτες, οι στρατιωτικοί, οι διαχειριστές του δημοσίου ή ιδιωτικού χρήματος, οι δημόσιοι λειτουργοί κάθε είδους, οι αστυνομικοί, οι χωροφύλακες, οι δεσμοφύλακες και οι δήμιοι, οι καπιταλιστές και οι αγιογδύτες, οι ιδιοκτήτες και οι επιχειρηματίες, οι δικηγόροι, οι οικονομολόγοι, οι πολιτικοί κάθε απόχρωσης, μέχρι και ο τελευταίος μανάβης, που όλοι τους θα επαναλάβουν τα λόγια του Βολταίρου ότι «εάν ο θεός δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε». Βλέπετε «χρειάζεται μία θρησκεία για τον λαό». Αυτό αποτελεί μία δικλείδα ασφαλείας.

Υπάρχουν ακόμα μερικοί άλλοι άνθρωποι, τίμιοι αλλά αδύναμοι, που είναι αρκετά ευφυείς ώστε να μην παίρνουν στα σοβαρά τα χριστιανικά δόγματα και να απορρίπτουν αρκετά συγκεκριμένα σημεία, όμως δεν έχουν το αναγκαίο θάρρος, την αναγκαία δύναμη και αποφασιστικότητα για να απορρίψουν τον Χριστιανισμό στο σύνολό του. Κριτικάρουν από την μία τις λεπτομέρειες των παραλογισμών του ή αρνούνται να πιστέψουν στα θαύματα, αλλά από την άλλη προσκολλώνται απελπισμένα στον υπέρτατο παραλογισμό, στην πηγή όλων των άλλων παραλογισμών, στο θαύμα που εξηγεί και δικαιολογεί όλα τα θαύματα, στην ύπαρξη ενός προσωπικού θεού, που δεν είναι καν το ρωμαλέο και πανίσχυρο ον, η ολοκληρωτική βεβαιότητα της θεολογίας, αλλά ένα ον νεφελώδες, διάφανο και απατηλό, τόσο απατηλό που μεταβάλλεται σε τίποτε όταν πιστέψεις ότι πράγματι το έχεις κατανοήσει. Είναι μία οφθαλμαπάτη, μία χλωμή ανταύγεια, που ούτε να θερμάνει μπορεί, ούτε και να φωτίσει.

Παρ’ όλα αυτά, εκείνοι επιμένουν να προσκολλώνται σε αυτό και να πιστεύουν και από πάνω ότι η εξαφάνισή του θα σήμαινε δήθεν την απώλεια των πάντων. Είναι άνθρωποι αναποφάσιστοι, νοσηροί, αποπροσανατολισμένοι, άνθρωποι που δεν ανήκουν ούτε στο παρελθόν, ούτε στο μέλλον, ωχρά φαντάσματα αιωρούμενα σε όλη την ζωή τους ανάμεσα στον ουρανό και την γη… Άνθρωποι που τους λείπει η δύναμη να ωθούν τους συλλογισμούς τους μέχρι τα τελικά λογικά συμπεράσματα, άνθρωποι που τους λείπει η θέληση και η αποφασιστικότητα και σπαταλούν την ζωή τους προσπαθώντας συνέχεια να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα.

Aμερικανοι σκοτώνουν αμάχους

Η ιστοσελίδα Wikileaks.org, που συχνά φέρνει στο φως της δημοσιότητας «ευαίσθητες κυβερνητικές πληροφορίες», ανάρτησε ένα βίντεο από επιδρομή αμερικανικού ελικοπτέρου στη Βαγδάτη, πριν από τρία χρόνια, που προκάλεσε το θάνατο πολλών Ιρακινών, ανάμεσα στους οποίους και 2 δημοσιογράφοι του διεθνούς πρακτορείο ειδήσεων Reuters.

Στις εικόνες διακρίνεται μια ομάδα ανδρών που περπατούν στο δρόμο. Μεταξύ αυτών είναι και οι δύο εργαζόμενοι του πρακτορείου Reuters, Namir Nour El Deen και Saeed Chmagh. Οι πιλότοι του ελικοπτέρου Απάτσι νομίζουν ότι η κάμερα που κρατά ένας από τους υπαλλήλους του πρακτορείου είναι εκτοξευτήρας ρουκετών και λένε ότι εντόπισαν «πέντε-έξι άτομα με ΑΚ-47». Οι πιλότοι λένε ότι οι άνδρες που περπατούν σε ένα δρόμο της Βαγδάτης είναι αντάρτες και ζητούν άδεια να ανοίξουν πυρ. Την παίρνουν σχεδόν αμέσως. Μετά τους πυροβολισμούς, ο ένας πιλότος ακούγεται να λέει ότι στο σημείο υπάρχει «ένας σωρός από πτώματα». Πιο συγκεκριμένα, ο ένας πιλότος λέει «Κοίτα τους πεθαμένους βρομιάρηδες» και ο δεύτερος απαντά: «Σπουδαία!».

Λίγο αργότερα, ένα φορτηγάκι σταματά για να μαζέψει τους νεκρούς και τους τραυματίες και γίνεται, με τη σειρά του, στόχος του ελικοπτέρου. Δύο παιδιά που βρίσκονται στο φορτηγάκι τραυματίζονται και απομακρύνονται από Αμερικανούς στρατιώτες που φτάνουν στην περιοχή.

Αξιωματούχος του αμερικανικού στρατού, σχολιάζοντας το νέο βίντεο που είδε το φως της δημοσιότητας, υποστήριξε πως το βίντεο δεν δίνει καμία καινούρια πληροφορία. «Από το 2007 είχαμε παραδεχτεί όσα δείχνει το βίντεο. Παραδεχτήκαμε ότι έγινε η επιδρομή και οι δύο εργαζόμενοι του Reuters σκοτώθηκαν. Ξέραμε ότι είχαν τραυματιστεί δύο παιδιά», υποστηρίζοντας παράλληλα πως ο εκτοξευτήρας ρουκετών ήταν πραγματικός.

Ο αρχισυντάκτης του Reuters από τη μεριά του δήλωσε ότι ο θάνατος των δύο Ιρακινών δημοσιογράφων ήταν «τραγικός και συμβολίζει τους ακραίους κινδύνους που συνεπάγεται η κάλυψη των γεγονότων στις εμπόλεμες ζώνες», ενώ η εκπρόσωπος της οργάνωσης Δημοσιογράφοι Χωρίς Συνόρα για τις ΗΠΑ, ζήτησε από το Πεντάγωνο περισσότερη «διαφάνεια» στην υπόθεση αυτή.

Javaspa-Το Δικο μου ονειρο

Javaspa-To δικο μου ονειρο Ειδα παιδια να κλαινε πανω από λιμνες γεματες με αιμα Ειδα γονεις γονατισμενους να κρατανε αγγαλια τα πτωματα τους διαμελισμενα Διπλα από τοπια βομβαρδισμενα, βουτιγμενα στο μισος λασπη και δακρυα γιναν ένα τους συχαθηκα, κουραστηκα να σκοτωνουν αμαχο πληθησμο δικαιολογοντας τις πραξεις με ένα ψεμα καθως ο θυμος εξελισετε μεσα μου αφηνω τη πενα να γραφει κ αναροτιεμαι συνεχεια γιατι να υπαρχουν καποιοι που διαρκως να πληρωνουν των αλλων τα λαθη γυρευω μια ακρη μα πουθενα δεν υπαρχει το ιδιο συμβενει κ μεταξυ μας ο ενας αφηνει στο μονοπατι του αλλου μια ναρκη εκδικησης, ζηλιας ενταξει μια πραξη παρομοια δηλωνει ότι αλυτο προβλημα υπαρχει η κακια στον ανθρωπο εμφυτη,ψευτικη ζουμε ζωες αδιαιρετης παραλυσης υψης ενδιξεις ημερομινια ληξης πλησιαζει οσο περισοτερο ζηταω ζεστη κ ηλιο βλεπω χαλαζι κ κρυο κρυωνω,παγωνω θελω το πανωφορι της ελπιδας να με καλυψει να με σκεπασει κ να διωχει τη από πανω μου τη θλιψη θελω να βλεπω τον ηλιο να ανατελει για παντα κ όχι δυση ποιος θα δωσει λυση? Αφου ο κοσμος κάθε μερα παει προς το χειροτερο Θα προσπαθησω να τον αλλαξω με οποιο τροπο μπορω Αφου χωρεσαν την ελπιδα μεσα σε ένα πολεμο Θα προσπαθησω να αντιταξω το δικο μου ονειρο Χ2. Αλλαζει ο κοσμος κάθε μερα στο χειροτερο παει Κ ένα πολεμο στο ιρακ η ηπα τωρα ζηταει Τα δικα τους πλουτοι πανε στου στρατου τα οπλοστασια Κ οι αλλοι ζουνε μες στα γκετο σαν σε χοιροστασια Βγαινουν πολιτικοι λενε όχι πολεμο Όμως είναι ολοι θετικοι στον επεκτατισμο Για σκεψου ένα παιδι πεθενει κάθε λεπτο Κ η τηλεοραση πλασαρει το πιο κουλ κινητο εκτιθεμαι σε περιβαλλον ακαταλληλο Μες στην παρανοια σαν εφιαλτης φυσικος καποιες φορες εφαμιλο Κ οσο αλλαζει συσταση ο χαρακτηρας κ το ηθος σου δεν δεχεται απεξαρτηση μενει ακλονητα απαραλλακτο Είναι ο τροπος που κανει να κινει το κοσμο Μονιμα να κινιτε μονιμα γυρω από τον ισκιο του υπαρχει προβλημα ο διπλανος ζηταει να βρει το δικιο του δεν εισαι ενταξει, σαν μυθιστοριμα κυλα η ζωη πισω απ’το θανατο σ’αμαξι,πραξη κ θεωρια οσο υπαρχουν ερωτισεις αναπαντητες η κάθε δυσκολια μας θα μοιαζει με ασχολια εγινε τεχνη να πουλας φιλοδοξια σαν μαγαζι με δωρα εποχης ανοιγοκλεινουνε οι πορτες αγγαρια βαλε την ψηφο σου μα δωσε λιγο φως στα μονοπατια της απολαυσης δεν κρυβεται μα χανεται ο σκοπος. Η αγγαλια της μανας επαψε να είναι καταφυγιο Γιατι όλα καταστραφικαν με ένα τροπο ανιδοτο Καταλαβα κ γω πως το μισος βασιλευει Η αφθονια των αγαθων μονο καποιους βολευει Δωσε τροφη να μεγαλωσω κ αγαπη να στεριωσω Με την αλληλεγγυη σου να νοιοσω Εστω για λιγο,αγαπη φθονο μισος πονο ζηλια δακρυ ονειρα σταχτη κανε σε παρακαλω να νοιοσω κατι. Καταστροφη προβλεπω στον κοσμο ειρηνη δεν παιζει να υπαρξει Ποτε οσο η εξουσια υπαρχει το κρατος κινει τα ηνια το πεπλο του ατομικισμου θα εξαπλωνεται και θα καλυπτει κάθε αποπειρα κοινωνικοποιησης λιωνετε στη λαβα της απροσωπης παγκοσμιοποιησης ποιισης σκεψεων μυριζω θανατο στο αμεσο μελλον στις κολασεως τα αχανη χωραφια μολυσμενα σπαρτα φυτρωνουνε που απλωχερα προσφερονται σε σενα κ μενα σε σενα κ σε μενα. Αφου ο κοσμος κάθε μερα παει προς το χειροτερο Θα προσπαθησω να τον αλλαξω με οποιο τροπο μπορω Αφου χωρεσαν την ελπιδα μεσα σε ένα πολεμο Θα προσπαθησω να αντιταξω το δικο μου ονειρο Χ2.

Πόσο φτωχοί είμαστε…

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό. Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:

-«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»

-«Ωραία» απάντησε ο γιος ονειροπολώντας

-«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.

Ο γιος απάντησε:

- Εμείς έχουμε έναν σκύλο… ενώ αυτοί έχουν άλογα, σκύλους, γάτες, κατσίκια και κουνέλια. Εμείς έχουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου… ενώ αυτοί ένα πανέμορφο ποταμάκι δίχως τέλος. Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη… ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα. Εμείς παίζουμε και ζούμε στην εικονική πραγματικότητα του play station… ενώ αυτοί παίζουν και τρέχουν στα λιβάδια χωρίς να φοβούνται τ’ αυτοκίνητα. Εμείς τρώμε συσκευασμένα έτοιμα φαγητά γεμάτα συντηρητικά… ενώ αυτοί αγνά λαχανικά από το κήπο τους και φρέσκα φρούτα από τα δέντρα. Εμείς έχουμε έπιπλα και πόρτες από πλαστικό, σκεύη από πλαστικό, παιχνίδια από πλαστικό… ενώ αυτοί ζουν σε σπίτια φτιαγμένα από υλικά που παίρνουν από τη φύση: ξύλο, πέτρα, λάσπη, σίδερο. Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση… ενώ αυτοί «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τη γη τους, την οικογένειά τους.

Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του… και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:

«Σε ευχαριστώ μπαμπά, που μου δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε

Η Μπαλάντα του κυρ-Mέντιου

Στιχοι : Κωστας Βαρναλης

Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Kούτσα μια και κούτσα δυο,
της ζωής το ρημαδιό.

Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι·
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ' αφήναν νηστικό.

Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,
παραβγαίνανε στην παίδεια,
με κοτρώνια στα ψαχνά,
φούχτες μύγα στ' αχαμνά!

Aνωχώρι, Kατωχώρι,
ανηφόρι, κατηφόρι
και με κάμα και βροχή,
ώσπου μού βγαινε η ψυχή.

Eίκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κ' έχτισα, στην εμπασιά
του χωριού, την εκκλησιά.

Kαι ζεβγάρι με το βόδι
(άλλο μπόι κι άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα
τ' αφεντός τα στρέμματα.

Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα"
κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί
για τ' αφέντη το φαΐ.

Kαι γι' αφτόνε τον ερίφη
εκουβάλησα τη νύφη
και την προίκα της βουνό,
την τιμή της ουρανό!

Aλλ' εμένα σε μια σφήνα
μ' έδεναν το Mάη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό
να γκαρίζω, να θρηνώ.

Kι ο παπάς με την κοιλιά του
μ' έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός:
― Σε καβάλησε ο Xριστός!

Δούλεβε για να στουμπώσει
όλ' η Xώρα κ' οι Kαμπόσοι.
Mη ρωτάς το πώς και τί,
να ζητάς την αρετή!

― Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
― Nτράπου! Tις προγόνοι ντράπου!
― Aντραλίζομαι!... Πεινώ!...
― Σουτ! Θα φας στον ουρανό!

K' έλεα: όταν μιαν ημέρα
παρασφίξουνε τα γέρα,
θα ξεκουραστώ κ' εγώ,
του θεού τ' αβασταγό!

Όχι ξύλο! Φόρτωμα όχι!
Θα μου δώσουνε μια κόχη,
λίγο πιόμα και σανό,
σύνταξη τόσω χρονώ!

Kι όταν ένα καλό βράδι
θα τελειώσει μου το λάδι
κι αμολήσω την πνοή
(ένα πουφ! είν' η ζωή),

η ψυχή μου θενά δράμει
στη ζεστή αγκαλιά τ' Aβράμη,
τ' άσπρα, τ' αχερένια του
να φιλάει τα γένια του!...

Γέρασα κι ως δε φελούσα
κι αχαΐρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά
να με φάνε τα θεριά.

Kωλοσούρθηκα και βρίσκω
στη σπηλιά τον Άη Φραγκίσκο:
-"Xαίρε φως αληθινόν
και προστάτη των κτηνών!

Σώσε το γέρο κυρ Mέντη
απ' την αδικιά τ' αφέντη
συ που δίδαξες αρνί
τον κυρ λύκο να γενεί!

Tο σκληρόν αφέντη κάνε
από λύκο άνθρωπο κάνε!..."
Mα με την κουβέντ' αφτή
πόρτα μού κλεισε κι αφτί.

Tότενες το μάβρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσου από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βια:

― "Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κ' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι οξαποδώ
κει δεν είναι παρά δω.

Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου
θα το βρείς. Oπού ποθεί
λεφτεριά, παίρνει σπαθί.

Mη χτυπάς τον αδερφό σου -
τον αφέντη τον κουφό σου!
Kαι στον ίδρο το δικό
γίνε συ τ' αφεντικό.

Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Aν ξυπνήσεις, μονομιάς
θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς.

Kοίτα! Oι άλλοι έχουν κινήσει
κ' έχ' η πλάση κοκκινήσει
κι άλλος ήλιος έχει βγει
σ' άλλη θάλασσ', άλλη γη".

Μπαλαντα για τους ασφαλιτες

Στίχοι : Wolf Birman
Μουσική : Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη Εκτέλεση : Θάνος Μικρούτσικος

Αισθήματα έχω αδερφικά

για της ασφάλειας τα φτωχά λαγωνικά
που με χιόνια και βροχές

να με φυλάνε έχουν διαταγές

Μικρόφωνα βάζουν για ν' ακούν

Όσα από το στόμα μου περνούν

τραγούδια και βρισιές κι αστεία

στο καμπινέ και στη τραπεζαρία

Αδέρφια μου ασφαλιτες εσείς μόνο

το δικό μου ξέρετε τον πόνο

Εσείς ξέρετε πως

η σκέψη μου είναι διαρκώς

τρυφερή και παθιασμένη

στον αγώνα αφιερωμένη

Λόγια που αλλιώς θα χαν χαθεί

στα μαγνητόφωνα σας έχουνε γραφτεί

Και για ύπνο όταν πάτε

τα τραγούδια μου ξέρω τραγουδάτε

Ευχαριστώ γι' αυτό πολύ

συνεργάτες μου πιστοί

Σωτηρια θα πει να λυτρωθεις απο ολους τους σωτηρες, αυτη ειναι η ανωτατη λευτερια, η πιο αψηλη, οπου με δυσκολια αναπνεει ο Ανθρωπος. Αντεχεις;

Αναφορα στο Greco-Νικος Καζαντζακης

Υπερασπιζομαι την Αναρχια-Κατερινα Γωγου

Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας
Αιώνες μοναξιάς
Τώρα μη. Μη με σταματάς

Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού

Ονειρεύομαι ελευθέρια

Μέσα απ' του καθένα

την πανέμορφη ιδιαιτερότητα

να αποκτήσουμε

του σύμπαντος την αρμονία

Ας παίξουμε Η γνώση είναι χαρά

Δεν είναι επιστράτευση από τα σχολεία

Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ

Μεγάλα όνειρα στον ουρανό

Εργάτες με δικά τους εργοστάσια

συμβάλουν στη παγκόσμια σοκολατοποιία.

Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.

Οι τράπεζες γεννάνε τους ''ληστές''.

Οι φυλακές τους ''τρομοκράτες''.

Η μοναξιά τους ''απροσάρμοστους''.

Το προϊόν την ''ανάγκη''.

Τα σύνορα τους στρατούς

Όλα η ιδιοκτησία

Βια γεννάει η βια.

Μη ρωτάς Μη με σταματάς

Είναι τώρα αποκαταστήσουμε

Του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη

Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή

Και τη Ζώη πράξη.

Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ

Σ'ΑΓΑΠΩ

Και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.

Απλώνω τα χέρια

στον Έρωτα στην Αλληλεγγύη

στην Ελευθερία

Όσες φορές και αν χρειαστεί κι' απ την αρχή

Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ.

Mεταναστες.

Ακουω και διαβαζω συχνα αυτες τις μερες στη τηλεοραση και στα εντυπα μεσα για τους μεταναστες. (Δεν χρησιμοποιω τον ορο λαθρομεταναστης γιατι πολυ απλα δεν τον ασπαζομαι. Λαθραιοι ανθρωποι υπαρχουν μονο σε αρρωστα μυαλα κατα τη γνωμη μου.)
Εγω με τη σειρα μου θελω να καταθεσω απλα τη γνωμη μου.
Οι μεταναστες καλυπτουν σημαντικα ελλειμματα και τρυπες τα οποια υπηρχαν στην Ελλαδα πριν το μεγαλο κυμα μεταναστευσεις τον τελευταιων 20 περιπου ετων.
Ας τα παρουμε λιγο με τη σειρα.
Οι μεταναστες στην επαρχια και ιδιεταιρα σε αγροτικες περιοχες
βοηθησαν και επαιξαν μεγαλο ρολο στη ευρεση εργατικων χεριων. Μειωσαν το κοστος παραγωγης, βοηθησαν στην επιβιωση των αγροτικων περιοχων καθως και στην ανταγωνιστικοτητα του αγροτικου τομεα.
Οι μεταναστες σε αλλους τομεις οπως η οικοδομη, η βιομηχανια κ.τ.π βοηθησαν παλι, στη αυξηση του ανταγωνισμου, στη μειωση του κοστους εργασιας, στη παροχη φτηνης ανειδικευτης εργασιας κ.τ.λ.
Μπορουμε ακομα να πουμε οτι η προσφορα της μεταναστευτικης εργασιας βοηθησε τις τοπικες αγορες εργασιας με τη δημιουργια νεων θεσεων εργασιας.
Επισης αναλαμβανουν εργασιες (αγγαριες) για καποιους σαν και εμας.
Οπως καθαριστες-καθαριστριες,baby sitting, οικοδομοι κ.τ.λ.
Με λιγα λογια αναλαμβανουν εργασιες που δεν θελουν να κανουν αλλα τις κανουν.
Με λιγα λογια αν δεν υπηρχαν θα ειχαν σταματισει ολες οι χειρωνακτικες εργασιες σε αυτη τη χωρα.
Με λιγα λογια πρεπει να τους ευχαριστησουμε για ολα τα δημοσια εργα σε αυτη τη χωρα( ακομα και για τους Ολυμπιακους Αγωνες,χαρη σε αυτους χτιστηκαν ολα τα ολυμπιακα ακινητα)
Με τους μεταναστες καλυφτηκαν σταθερες αναγκες σε εργατικο δυναμικο.
Λεμε ναι στη νομιμοποιηση των μεταναστων.
Λεμε οχι στη συμπεριφορα μας εναντιον τους σαν να ειναι δουλοι.
Πρεπει επιτελους να βαλουμε των ανθρωπο πανω απο εθνικοτητες.
Πανω απο ολα ειμαστε ανθρωποι.
Πρεπει στα ματια αυτων των ανθρωπων να δουμε τους εαυτους μας. Οτι αναγκες εχουν και αυτοι, τις ιδιες εχουμε και εμεις.
Μην τους τις στερισουμε.
Την εγληματικοτητα που καποιοι υποστιριζουν οτι φερανε, ειναι δικο μας προιον.
Η συμπεριφορα μας εναντιον τους γενναει το εγκλημα και οχι αυτοι.
Κανεις δεν γεννιεται εγληματιας.